… ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ!

Αν και η εποχή μας έχει ως χαρακτηριστικό την απαξίωση θεσμών και καταστάσεων, λόγω της γενικευμένης κρίσης που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, το θετικό της αντίδρασης των πολιτών, απέναντι στα φαινόμενα διαφθοράς και αδιαφάνειας της κεντρικής εξουσίας, έχει ως συνεπακόλουθο την ευαισθητοποίηση ολοένα και περισσότερων απέναντι σε αυτό που λογίζεται ως κρατική –και όχι μόνο- αυθαιρεσία. Το Ελληνικό Κράτος, ως γνωστόν, έχει χάσει ήδη τμήμα της εθνικής του κυριαρχίας. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια επιβολής αποφάσεων από κέντρα του εξωτερικού, λαμβάνονται αποφάσεις και δίδονται εντολές στον κρατικό οργανισμό για την εφαρμογή προτάσεων που έρχονται σε άμεση σύγκρουση τόσο με το κοινό αίσθημα όσο και με τις απόψεις και αντιλήψεις μεγάλου αριθμού πολιτών.

Σε καιρούς, λοιπόν, χαλεπούς και στους χρόνους των «ισχνών αγελάδων», επανανακαλύπτουμε κάτι που η άκρατη αστικοποίηση των τελευταίων δεκαετιών μας είχε στερήσει. Την αίσθηση της αλληλοβοήθειας στα πλαίσια της κοινότητας. Οι κοινότητές μας μπορεί να έχουν αλλάξει δραματικά από τα μικρά χωριά των προγόνων μας και οι τοπικές κοινωνίες μας πια να περιλαμβάνουν χιλιάδες ανθρώπους, αλλά η ανάγκη της ανθρώπινης επικοινωνίας και αλληλοβοήθειας μεταξύ μας επανέρχονται.

Από κάθε περιοχή ξεπηδούν μικρές «κοινωνίες» ανθρώπων, που ανακαλύπτουν τις ανάγκες των γειτόνων τους, προσαρμόζουν τις δικές τους σύμφωνα με την εποχή, ευαισθητοποιούνται για ζητήματα που αφορούν την διαβίωσή τους αλλά και τις συνθήκες των περιοχών τους, προσπαθώντας παράλληλα να διαφυλάξουν τις ιδιαιτερότητες και τις ιδιορρυθμίες τους, όσο αυτό είναι εφικτό στα πλαίσια της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας. Άτομα από διαφορετικούς ιδεολογικούς χώρους ενώθηκαν μπροστά στις καθημερινές ανάγκες προτάσσοντας εκείνα που τους ενώνουν και ξεχνώντας τις διαφορές τους, προσπαθώντας «να κάνουν την διαφορά» που θα επιτρέψει την πραγμάτωση των στόχων τους κατά περίσταση.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο των νέων αναγκών, σε αυτή την ζύμωση ιδεών και ανθρώπων, το «…ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ!» επιδιώκει να βάλει το δικό του «λιθαράκι». Δεν φιλοδοξούμε να μετατραπούμε σε μία ακόμα κίνηση πολιτών ή σε ένα ακόμα περιχαρακωμένο σχήμα, ούτε έχουμε την μεγαλεπήβολη βλέψη καπελώματος ήδη υπαρχόντων κινήσεων και προσπαθειών ή ακόμα (μακριά από μας!!!) μετατροπής μας σε μια ακόμα πολιτική παράταξη. Η πολιτική ενυπάρχει στην ζωή του καθενός από εμάς, αλλά ως άτομα προερχόμενα από διαφορετικούς χώρους, επικεντρώνουμε στην ανάγκη να προσφέρουμε, απολαμβάνοντας την ιδεολογική, θρησκευτική και κοινωνική μας πολυχρωμία, τονίζοντας τα στοιχεία που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν.

Η ίδια η ιστορία του έθνους μας, μας έχει αποδείξει ότι η μόνη διέξοδος από τις δυσκολίες βασίζεται σε δύο πυλώνες: την ατομική πρωτοβουλία και την αλληλοβοήθεια. Σε δύσκολες περιόδους φτώχειας ,κοινωνικής αναταραχής και εξωτερικής απειλής , αυτοί που έκαναν την διαφορά και έπαιρναν μαζί τους την κοινωνία ένα βήμα εμπρός, ήταν εκείνοι που λειτούργησαν ταυτόχρονα ατομικά και συλλογικά κατανοώντας και «αρπάζοντας» τις ευκαιρίες εν τη γενέση τους. Το σύγχρονο Ελληνικό κράτος έχει χρεοκοπήσει μέχρι τώρα πέντε φορές, με τελευταία την χρεοκοπία επί Ελευθερίου Βενιζέλου. Και όμως, λίγα χρόνια αργότερα στάθηκε ικανό να γράψει νέες σελίδες δόξας πολεμώντας δύο εισβολείς και κάνοντας όλο τον κόσμο να το θαυμάζει. Τι υπήρξε τότε, τι συνέβη και άλλαξαν τόσο δραστικά οι συνθήκες;

Όποια κι αν είναι η απάντηση το μόνο σίγουρο είναι πως δεν χρειαζόμαστε άλλους τοκογλύφους ή άλλους σωτήρες, χρειαζόμαστε όπως και στο παρελθόν άτομα που νιώθουν ότι το συλλογικό συμφέρον ταυτίζεται με το ατομικό τους συμφέρον -χωρίς το ατομικό να υποβαθμίζεται ή να περιθωριοποιείται. Βοηθώντας το σύνολο, βοηθάμε και τον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν πρόκειται απλά για μια πράξη «χριστιανικού ελέους», παρά στην πραγματικότητα για την δημιουργία μιας παράλληλης κοινωνικής δομής, μιας πραγματικής και όχι εικονικής πραγματικότητας- σαν αυτή που μας έχει ήδη επιβληθεί, μιας επανασύστασης της κοινότητας, μιας αναθεώρησης των αξιών.

Πόσοι από εμάς γνωρίζαμε άραγε τους γείτονές μας, αυτούς που μένουν δίπλα μας στις πολυκατοικίες; Ελάχιστοι! Αλλά μέσα από τους αγώνες για την βελτίωση των συνθηκών στην περιοχή μας γνωρίσαμε ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμασταν πολλά και δεν είχαμε ανταλλάξει ούτε μια καλημέρα. Μέσα από τα σύγχρονα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εναλλακτικής ενημέρωσης, μάθαμε για σκοπούς και ομάδες που τους υποστήριξαν, σκοπούς που μοιραζόμαστε και εμείς. Προσπάθειες για ανάπλαση υποβαθμισμένων περιοχών, προσπάθειες για ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, προσπάθειες για αναζωογόνηση παιδότοπων και γενικότερα κοινόχρηστων χώρων, προσπάθειες για την διατήρηση της βιωσιμότητας μιας περιοχής και την αποφυγή της υποβάθμισής της, προσπάθειες για στήριξη συνανθρώπων μας που το χρειάστηκαν. Η απαρίθμηση όλων εκείνων των ομάδων που σε τοπικό επίπεδο προσπαθούν να παράξουν έργο θα ήταν μακρά και πολυσέλιδη, και δεν είναι αυτός ο σκοπός μας. Όλοι αυτοί οι μικροί Ηρακλείδες προσπαθούν να τα βάλουν και να τα βγάλουν πέρα με μια σύγχρονη Λερναία Ύδρα που απλώνει τα φιδίσια πλοκάμια της σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητάς μας. Τιτάνια προσπάθεια εκ φύσεως, με την ρομαντική πεποίθηση ότι ο τοπικός νικηφόρος αγώνας πλήττει το τέρας στο σύνολό του. Όμως, όπως στον μύθο, ο Ηρακλής δεν μπορεί να νικήσει μόνος του την Λερναία Ύδρα. Ο ημίθεος, μαζί με τον θνητό Ιόλαο, κατόρθωσαν συνεργαζόμενοι με εφευρετικότητα, να εξουδετερώσουν την απειλή. Έτσι και σήμερα, πρέπει να καταλάβουμε ότι μόνο«…ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ!» μπορούμε να κατατροπώσουμε τα πλασματικά τέρατα που μαστίζουν την ζωή μας.

Στα χωριά της επαρχίας μας, όπου η κρίση έχει φτάσει, δεν έχει γίνει αισθητή στον ίδιο βαθμό με τις πόλεις. Γιατί εκεί, επιβίωσε η ανταλλακτική μορφή της οικονομίας, επιβίωσε η αλληλοβοήθεια και η αλληλοϋποστήριξη μεταξύ των κατοίκων- που αποκτούν όφελος προσωπικό συμβάλλοντας στο όφελος του συνόλου. Παιδεία, πολιτισμός, υγεία, εκπαίδευση, οικονομία, διατροφή, στέγαση, εργασία. Κάθε τομέας της καθημερινής μας ζωής βάλλεται και αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα. Από την γραφειοκρατία μέχρι τις παράλογες αποφάσεις των «υπευθύνων», δυστυχώς δημιουργούν πεδίο δράσης λαμπρό για προσπάθειες κοινωνικής παρέμβασης, καθιστώντας σχεδόν επιβεβλημένη την άμεση ανάγκη για δράση εκ μέρους των πολιτών με συνείδηση.

Δράση λοιπόν πολυπλόκαμη, πολύπλευρη, πολύχρωμη και πάνω απ’ όλα Φωτεινή, με όραμα για μια Ανθρώπινη κοινωνία. Δράση που μπορεί να είναι πλήρως επιτυχημένη όταν γίνεται «…ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ!». Οι ομάδες πίεσης των περιοχών ή των περιορισμένων στόχων, ή ακόμα και των διαφορετικών ιδεολογιών και απόψεων πρέπει να έρθουν σε επαφή, οι δράσεις να γίνονται καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα απαιτήσεων και να υπάρξει επιτέλους μια ολοκληρωμένη αντίπραξη στο καθεστώς που μας έχει επιβληθεί και συνεχίζει αναιδώς να πράττει εις βάρος όλων μας. Όλες οι ιδέες και οι ανάγκες καλυπτόμενες και προστατευόμενες υπό την σκέπη ενός κοινού βασικού σκοπού και μιας Ιδέας: την επαν-Ανθρωπο-ποίηση της κοινωνίας μας. Ας κατανοήσει και ας καταλάβει ο καθένας μας ότι αξίζει να γνωρίσουμε τι θεωρεί ο διπλανός μας ως Αξία και Ιδανικό και να βρούμε ένα κοινό πάτημα σε όλα όσα συμφωνούμε, προασπίζοντας και προάγοντας υπεύθυνα τα κοινά μας πιστεύω.

Ισχύς εν τη ενώσει. 
Επιτυχία εν τη ενώσει. 
Δημοκρατία εν τη ενώσει.

Πολίτες εν τη ενώσει. 
Άνθρωποι «...Εν τη Ενώσει!»


(Για την σύνταξη του παρόντος -1ου- κειμένου, της κεντρικής ιδέα,ς του  "..Εν τη Ενώσει" ευχαριστώ θερμά τον Παναγιώτη Λ.)