Σουσάμι Άνοιξε! (για μια μικρή γνωριμία :) )

Μια φορά κι έναν καιρό, έπεσε ένας μικρός στρουμπουλός σπόρος και 9 μήνες μετά, φύτρωσε ένα λουλουδάκι κι απο κεί ξεπετάχτηκα.

Και τότε άρχισαν ολα…

Όσο μεγάλωνα έμαθα να περπατάω, αν και στην πραγματικότητα θα πρεπε να πετάω.Όμως ένας κακός γέρος μάγος μου χε κλέψει τα φτερά (που κακό χρόνο να ‘χει! ).

Έτσι, έμαθα να μιλάω και να γράφω για να θυμίζω σε όσους έχουν τα δικά τους φτερά, να μην σταματούν να πετούν κι εγώ έφτιαξα για τον εαυτό μου μια ανεμόσκαλα για να σκαρφαλώνω ψηλά στα σύννεφα, ώσπου να γυρίσουν οι καιροί (να μας αφήσει κι ο παλιόγερος χρόνους) και να καρφιτσωθούν τα φτερά μου και πάλι στην θέση τους!

Κι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά!

Γιατί δράκοι καψαλίζουν την ανεμόσκαλά μου, νάνοι ροκανίζουν την βάση της για να ταΐσουν τους κατοικίδιους τερμίτες τους, το χαρτόνι κι οι συνδετήρες κοστίζουν μια περιουσία για να την επισκευάζω συνέχεια και τα πουλιά, εδώ πάνω, δε μ’ αφήνουν σ’ ησυχία! Ουφ!

Αξίζει όμως τον κόπο, γιατί που και που περνάνε για καφεδάκι κι οι μάγισσες με τα σκουπόξυλα και κουτσομπολεύουμε τον Άη Βασίλη, γιατί συχνάζουν ωραίοι ιπτάμενοι άνθρωποι , γενικά έχει ωραία θέα κι όταν ο τηλε-βόας μου δεν μασουλάει λέξεις, τραγουδάει ιστορίες που μαθαίνουν και σ’ άλλους να πετάνε!

Μαρία Νίκη